تو داری این زمان دین هدایت

که گوئی از تمامت خلق بربود

نیابد همچو او دوران افلاک

کجا یابد چو او ای مومن پاک

ترا این بس بود عین سعادت

که هستی امت احمد یقین بود

توئی بیرون ز راه کفرو دین بود