توئی بیرون ز راه کفرو دین بود

تو داری این زمان دین هدایت

ترا این بس بود عین سعادت

که هستی امت احمد یقین بود

تو داری دین او ای عاقل مست

نمیدانی تو این آخر کرا هست

ز دنیا آنچه تو داری که دارد