چنین جامه پوشید کز شرم شاه

میان شبستان نوشین روان

چنین گفت زن کین ز من کهترست

جوانست و با من ز یک مادرست

نیارست کردن به رویش نگاه

برادر گر از تو بپوشید روی

ز شرم توبود آن بهانه مجوی