چه غم چون با خیالش همنشینی

گهی زردی گهی سرخی گه اسپید

ز بیم یار داری عین امید

حقیقت در گمان و در یقینی

جمال یار بر تو تافته یار

بسر گردان شده مانند پرگار

درون هفت پرده می ندانی