دوئی برداشت آنگه گشت فرد او

نه هر کس ره برد این جوهر ذات

که جوهر آن بدید از عین ذرات

که بحر لامکان را نوش کرد او

چو یکتا شد وی اندر دیدن دوست

حقیقت مغز شد بگذشت از پوست

چویکتا گردی از عین دوئی تو