پس آنگه آتشی درخور فروزد

چو پروانه بگرد شمع گردی

بسوزی تا حقیقت جمع گردی

چو ذره جملگی در خور بسوزد

شود ذره در آن دم دید خورشید

ابی سایه بمانده روی جاوید

بسوز ای جسم تا خورشید گردی