توئی آن بر نگر با غیرمنگر

رهاکرده نمود آب با خاک

در این اطوار با خویش است و بیخویش

نهاده سر مخفی و بیندیش

که افتادست اندر سیر منگر

چو مرغ جانست آن در سوی دنبال

از آن درواقعه میبیند احوال