که افتادست اندر سیر منگر

در این اطوار با خویش است و بیخویش

نهاده سر مخفی و بیندیش

توئی آن بر نگر با غیرمنگر

چو مرغ جانست آن در سوی دنبال

از آن درواقعه میبیند احوال

میان ظلمت و نوری فتاده