کجا چون شبانست ما گوسفند

که پاکیزه دل بود و روشن روان

چنین گفت کز خسرو دادگر

نپیچید باید به اندیشه سر

و گر ما زمین او سپهر بلند

نشاید گذشتن ز پیمان اوی

نه پیچیدن از رای و فرمان اوی