چو عشقش عاقبت در برگشاید

حقیقت پرده اندازد ز رخ باز

چنانش عقل اینجا کرد محبوس

ندیدش هیچ آخر عین مدروس

جهان اولش آخر نماید

اگرچه صورتش بی منتهایست

چگویم نی در این عین بلایست