شود کل پاک از عین طبیعت

سوی شمع وصال او نهد روی

بسوزد بود خود اینجا به یک موی

منور گردد از نور حقیقت

مگر دیگر نباشد، همچو منصور

حقیقت عاشقی تا نفخه صور

چه میگویم که دل میسوزد از درد