مرا چه غم چو در عین جدائی

صدف بگذاشتم در بحر بیرون

شدم تا نام من شد در مکنون

کنون در دست شاهم روشنائی

مرا دیدست خود را باز دیدم

که خود را در کف شهباز دیدم

هر آنکو پروریدم نزد خود برد