چو جان از عکس رویش گشت پیدا

که آدم را صفت اینجا ندانی

اگرچه عالمان پر فصاحت

بسی گفتند شرح این بغایت

پس آنگه آدم از آن دم هویدا

چه دانی جان و تن چون کرد خاموش

که گر برگویمت نی عقل و نی هوش