که گاهی محو بودست و گهی هست

چنان ماهست حیران مانده درتاخت

که هر مه در ره بود تو بگداخت

چنان در راه تو افتاده سرمست

ندانم در کمال عشقبازی

که تا پرده زجانها از چه سازی

ندانم تا چه میبازی تو باما