ندانم در کمال عشقبازی

که هر مه در ره بود تو بگداخت

چنان در راه تو افتاده سرمست

که گاهی محو بودست و گهی هست

که تا پرده زجانها از چه سازی

ندانم تا چه میبازی تو باما

که جانها میشود بیهوش و شیدا