دگر گفت کای مرد روشن خرد

اگر برنکوهیده باید گریست

چنین گفت کان کو به یزدان پاک

فزون دارد امید و هم بیم و باک

ز گردون چه بر سر همی بگذرد

کدامست خوشتر مرا روزگار

ازین برشده چرخ ناپایدار