کدامست خوشتر مرا روزگار

فزون دارد امید و هم بیم و باک

دگر گفت کای مرد روشن خرد

ز گردون چه بر سر همی بگذرد

ازین برشده چرخ ناپایدار

سخن گوی پاسخ چنین داد باز

که هرکس که گشت ایمن و بی نیاز