سپهبد سوی باختر کرد روی

که این پندها را نباید نهفت

برآمد ز درگاه زخم درای

ز پیلان خروشیدن کرنای

زبان گرم گوی و دل آزرم جوی

برتند با او دو فرزند او

پر از آب رخ دل پر از پند او