برآمد ز درگاه زخم درای

که آمد به تنگی زمانم همی

دو فرزند را کرد پدرود و گفت

که این پندها را نباید نهفت

ز پیلان خروشیدن کرنای

سپهبد سوی باختر کرد روی

زبان گرم گوی و دل آزرم جوی