گمان بگذار و شو اندر یقین تو

بوقت صبحدم بیدل مشو تو

ز راز دوست مر غافل مشو تو

بوقت صبحدم آن سر ببین تو

نظر کن در همه اشیا سراسر

که جان میبارد از فیض تو آخر

همه نورست ریزان اندر آن دم