دگر در باد و آتش ناپدیدار

از آن عالم در این عالم در آید

بخود چون منع خود را مینماید

چو جسم از خاک و آب آمد پدیدار

شود گل چون در این گلخن بسوزد

پس آنگه آتشی دیگر فروزد

شود جان چون بسوزد سوی گلشن