چو منصورت فنای خویش خواهم

که از خمخانه ذات تو مستم

چو منصورت اناالحق باز دیدم

بگفتم باز آنچه از تو شنیدم

تمامت جزو و کل در پیش خواهم

چو منصورت چنانم از غم ای دوست

که میخواهم که بیرون آیم از پوست