چو منصورت چنانم از غم ای دوست

بگفتم باز آنچه از تو شنیدم

چو منصورت فنای خویش خواهم

تمامت جزو و کل در پیش خواهم

که میخواهم که بیرون آیم از پوست

چو منصورت چنانم زار مانده

دو دستم زیر پای دارمانده