چنانست ای مه خورشید تابان

بجای آب خون از دیده رانم

ز بهر وصل تو اندر فراقم

بدیدار خوش تو اشتیاقم

که چون ذره سوی خورشید تابان

چنانست این دل درمانده در غم

که چیزی جز تو نیست او را یقین هم