چنانست این دل درمانده در غم

بدیدار خوش تو اشتیاقم

چنانست ای مه خورشید تابان

که چون ذره سوی خورشید تابان

که چیزی جز تو نیست او را یقین هم

توئی درد و توئی اکنون دوایم

ز بیش اندازه بنمائی جفایم