ز بیش اندازه بنمائی جفایم

چنانست این دل درمانده در غم

که چیزی جز تو نیست او را یقین هم

توئی درد و توئی اکنون دوایم

چنانم شد فنا دل در ره تو

که اول بود اینجا آگه تو

کنونش عقل شد در عشقت ای جان