ابی غم شد هر آنکو برد فرمان

نیارد وقت بیشک جای بر جای

هر آنکو پای غم او را بشادی

ز غم افتاد اندر سوی شادی

ترا ور نه فتاد او سوی زندان

ز زندان تو کی یابد رهائی

که از خود یابد اینجاگه جدائی