که از جنات وحوا گشت او دور

بهشتش عقل بود و عقل بگذاشت

نمود جبرئیل ونقل بگذاشت

چنان شد ادم از ظلمت سوی نور

چو پیر عشق او را روی بنمود

مر او را کل در توفیق بگشود

مرا او را گفت کای آدم نظر کن