نداری زهره تاگوی جوابی

رهی دور و عجب در پیش داری

ابا خود پیر پیش اندیش داری

ترا خود میکند در خود خطابی

ندانی ره از آنی باز مانده

چو گنجشکی اسیر بازمانده

ترا بیرون فکند از عین جنات