رها کردی تو جنت را بصد ناز

که باشد در خور جانان نکورا

چو میترسی از آنی باز در راه

فتاده عاشق و بیچاره در چاه

برون پس آمدی ای صاحب راز

کنون چون آمدی مانند آدم

خطاب خوف میآید دمادم