برون پس آمدی ای صاحب راز

چو میترسی از آنی باز در راه

فتاده عاشق و بیچاره در چاه

رها کردی تو جنت را بصد ناز

کنون چون آمدی مانند آدم

خطاب خوف میآید دمادم

تو درخوف و بمانده در رجائی