که آدم زو یقین عین سکون شد

ولیکن چون تو بشناسی نمودش

که آخر باز دانی بود بودش

مر او را آدم اینجا رهنمون شد

ره جمله نمود و خویش گم کرد

همه اندر دوئی افکند خود فرد

حجاب از پیش بردارد در آخر