چو صورت محو گردد جان زاید

در اینجاگه یقین بر چون رسیدی

در اینجا صورتت مانند خونست

ولی این قصه با مل رهنمونست

بجز جان هیچ مر او را نشاید

چو جان گردد صور در عالم گل

تنی باشد که گردد در مکان دل