چو جان گردد صور در عالم گل

ولی این قصه با مل رهنمونست

چو صورت محو گردد جان زاید

بجز جان هیچ مر او را نشاید

تنی باشد که گردد در مکان دل

ز بعد دل شود اینجایگه جان

پس آنگاهی شود دیدار جانان