چو بر مرد درویش کنداوری

بترسد ز جان و نترسد ز ننگ

توانگر که باشد دلش تنگ و زفت

شکم زمین بهتر او را نهفت

نه کهتر نه زیبنده مهتری

چوکژی کند پیر ناخوش بود

پس ازمرگ جانش پرآتش بود