چو خود را این چنین مر دوست داری

که تا گردی چو خورشید جهانتاب

نه کار تست جانبازی چو عطار

که گردی در عیان حق تو کل یار

رها کردی تو مغز و پوست داری

چنین لرزان جان و تن شدستی

بلندی کی بیابی زانکه پستی