یکی نامور بود زروان به نام

خورش ساختندی بر پادشا

بزرگان ز مهبود بردند رشک

همی ریختندی برخ بر سرشک

که او را بدی بر در شاه کام

کهن بود و هم حاجب شاه بود

فروزنده رسم درگاه بود