بریزد هم اندر زمان بی درنگ

همان بس که من شیر بینم ز دور

نه مهبود بینی تو زنده نه پور

که گر زو خورد بی گمان روی و سنگ

نگه کرد زروان به گفتار اوی

دلش تازه تر شد به دیدار اوی

نرفتی به درگاه بی آن جهود