دلش تازه تر شد به دیدار اوی

که گر زو خورد بی گمان روی و سنگ

بریزد هم اندر زمان بی درنگ

نگه کرد زروان به گفتار اوی

نرفتی به درگاه بی آن جهود

خور و شادی و کام بی او نبود

چنین تا برآمد برین چندگاه