دو عالم نزد تو موئی نسنجد

درون داری برون بگرفته از پوست

حقیقت هست دیدم این ابا دوست

توئی در پیش ذات تو نگنجد

چو ذات تست مستغنی ز عالم

تو درجانی فکنده نفخه دم

دل و جان روشن از اسرارت آمد