چو ذات تست مستغنی ز عالم

حقیقت هست دیدم این ابا دوست

توئی در پیش ذات تو نگنجد

دو عالم نزد تو موئی نسنجد

تو درجانی فکنده نفخه دم

دل و جان روشن از اسرارت آمد

از آن سرمست در بازارت آمد