چو خوان اندرآمد به ایوان شاه

ببردند خوان نزدنوشین روان

به سر برنهاده یکی پیشکار

که بودی خورش نزد او استوار

بدو کرد زروان حاجب نگاه

چنین گفت خندان به هر دو جوان

که ای ایمن از شاه نوشین روان