بدو کرد زروان حاجب نگاه

به سر برنهاده یکی پیشکار

که بودی خورش نزد او استوار

چو خوان اندرآمد به ایوان شاه

چنین گفت خندان به هر دو جوان

که ای ایمن از شاه نوشین روان

یکی روی بنمای تا زین خورش