پس خوان همی رفت زروان چو گرد

که آمد درختی که کشتی به بار

ببردند خوان نزد نوشین روان

خردمند و بیدار هر دو جوان

چنین گفت با شاه آزادمرد

که ای شاه نیک اختر و دادگر

تو بی چاشنی دست خوردن مبر