همه رنج تو بهر خورد و شهوت

حقیقت می نرانی باز اینجا

نه از خود یک نفس آسوده تو

از آن در رنج و غم فرسوده تو

بود زانی یقین در عین نخوت

همه رنج تو از کبرست وز کین

از آن اینجا نداری هیچ تمکین