پدیدار گرداند از دور زهر

ز جادو سخن هرچ گویند هست

نداند جز از مرد جادوپرست

اگر خوردنی دارد از شیر بهر

چو بشنید نوشین روان این سخن

برو تازه شد روزگار کهن

ز مهبود و هر دو پسر یاد کرد