برو تازه شد روزگار کهن

اگر خوردنی دارد از شیر بهر

پدیدار گرداند از دور زهر

چو بشنید نوشین روان این سخن

ز مهبود و هر دو پسر یاد کرد

برآورد بر لب یکی باد سرد

به ز روان نگه کرد و خامش بماند