به ز روان نگه کرد و خامش بماند

برو تازه شد روزگار کهن

ز مهبود و هر دو پسر یاد کرد

برآورد بر لب یکی باد سرد

سبک با ره گامزن را براند

روانش ز اندیشه پر دود بود

که زروان بداندیش مهبود بود