سبک با ره گامزن را براند

ز مهبود و هر دو پسر یاد کرد

برآورد بر لب یکی باد سرد

به ز روان نگه کرد و خامش بماند

روانش ز اندیشه پر دود بود

که زروان بداندیش مهبود بود

همی گفت کین مرد ناسازگار