روانش ز اندیشه پر دود بود

برآورد بر لب یکی باد سرد

به ز روان نگه کرد و خامش بماند

سبک با ره گامزن را براند

که زروان بداندیش مهبود بود

همی گفت کین مرد ناسازگار

ندانم چه کرد اندران روزگار